Veelkleurige wijsheid

We leven in spannende tijden. De wederkomst van de Here Jezus is aanstaande. En zoveel mensen kennen Hem nog niet als hun Heiland en Verlosser. Ondertussen vechten we ons soms kapot in onze eigen kerk of gemeente. Dat kan toch nooit Gods bedoeling zijn?

Waarom maken we ons toch zo druk om bijvoorbeeld de – in onze ogen – enig juiste Bijbelvertaling, de psalmen of liederen die als enige mogen worden gezongen in de erediensten en allerlei uiterlijkheden?
Waarom meten we het niveau van ons christen-zijn af aan het feit of we wel of niet in tongen spreken, of we wel eens een profetie hebben en of we ooit wel in de Geest zijn gevallen?

Bouwt dit op? Brengt dit ons dichter bij de Here Jezus? Bevordert dit de eenheid waarover de Here Jezus spreekt in Johannes 17? Maakt dit buitenstaanders jaloers op het geloof?
Ik geloof er niets van. Er zijn scheuringen onder ons. Heel pijnlijke scheuringen, soms. We verheerlijken dominees en voorgangers. De ene is van dominee A. Een ander van voorganger B. Is Christus dan gedeeld? Het gebeurde een keer na een dienst dat iemand tegen iemand anders zei: ‘Wat een geweldige prediker!’ Die ander dacht even na en zei toen: ‘Wat hebben we toch een geweldige Heiland!’
Paulus zegt in 1 Korinthe 1:10: ‘Weest allen eenstemmig en laten er geen scheuringen onder u zijn; weest vast aaneengesloten, één van zin en één van gevoelen.’

Vraag maar eens aan een willekeurige kerkenraad of oudstenraad waar het op de vergaderingen over gaat. Helaas lang niet altijd over geestelijke zaken. En waarom? Omdat van alles en nog wat onze aandacht vraagt. Problemen hier, zorgen daar. Vaak wordt angstvallig geprobeerd alles zoveel mogelijk bij elkaar en bij het oude te houden.
Staat het geeestelijke heil nog wel centraal bij ons? Ervaren we nog dat God de levende God is, Die ook vandaag nog tot ons spreekt? Is het ons diepe verlangen anderen te winnen voor de Here Jezus?

Ik besef dat dit misschien te algemeen gesteld is, maar toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat veel kerken en gemeenten met verdeeldheid te maken hebben. En reken er maar op dat de satan alles in het werk zal stellen om dit aan te wakkeren.
In Mattheus 12:25 lezen we: ‘Ieder Koninkrijk dat tegen zichzelf verdeeld is, gaat ten onder.’ Daarom wakkert de satan de verdeeldheid zeker aan, omdat hij erop uit is het huis van God te vernietigen.

Wat is de weg uit de huidige verdeeldheid? Efeze 3 zegt daar iets heel moois over in vers 10: ‘Opdat thans door middel van de gemeente aan de overheden en machten in de hemelse gewesten de veelkleurige wijsheid Gods bekend zou worden.’
Met overheden en machten in de hemelse gewesten wordt verwezen naar de boze geestelijke machten (zie ook Efeze 1:21 en Efeze 6:12), die onder leiding van de satan de grote vijanden van de gelovigen zijn.

Wie als gelovige Christus mag kennen, wordt nog wel beïnvloed door deze machten, maar is er niet langer aan onderworpen. Te weinig beseffen we hoe rijk wij zijn als we de Here Jezus mogen kennen. Te vaak laten we het nog gebeuren dat de satan en zijn helpers vat op ons krijgen. Zullen we hem nog langer toestaan te roven wat God ons geeft? ‘Biedt weerstand aan de duivel en hij zal van u vlieden’, zegt Jakobus 4:7.

Misschien wil de Here ons juist in deze tijd door Zijn Geest wel leren om meer oog te krijgen voor Zijn veelkleurigheid, die zichtbaar wordt in Zijn kinderen. Dan houden we niet iedereen naast ons zelfgemaakte maatlatje, maar mogen we ons verheugen en verblijden over Gods werk in broeders en zusters in onze eigen gemeente, en ook in andere kerken en gemeenten. Dan gaan we, in ootmoedigheid, de ander uitnemender achten dan onszelf ( Efeze 2:3).

Dirk van Genderen