Vissen vangen

Hoe komt het toch dat het veel kerken en gemeenten nauwelijks lukt om buitenkerkelijken te trekken? Hoe lang is het trouwens geleden dat iemand uit de wereld, die tot geloof is gekomen, bij u in de gemeente is gekomen? De enige groei is meestal afkomstig van geboorten en door overkomst uit andere kerken.

De meeste kerken en gemeenten zijn tegenwoordig al blij als hun ledental constant blijft. De vraag hoe het toch komt dat we geen mensen uit de wereld trekken, wordt vaak niet eens gesteld.
Waar is de bewogenheid met mensen die voor eeuwig verloren dreigen te gaan omdat ze de Here Jezus niet kennen als hun persoonlijke Redder en Verlosser? De Bijbel zegt immers heel duidelijk dat er maar twee bestemmingen zijn na dit leven: de hemel of de hel, ook al zijn er vandaag veel mensen – ook in de kerk – die zeggen dat de hel niet bestaat. Er is geen derde weg! Voor niemand.

Het beeld van de visser spreekt mij erg aan. Een visser wil toch vissen vangen? Hij zit immers niet zijn hele leven te vissen om misschien nooit een visje te vangen? Geestelijk gezien lijken wij wel vaak zulke vissers. We proberen af en toe een lijntje uit te werpen, maar vangen niets. We maken nooit mee dat er iemand tot geloof komt. Dan gaat de ‘aardigheid’ er toch vanaf? Logisch dat tal van evangelisatiecommissies het na verloop van tijd voor gezien houden.

Tweeduizend jaar geleden zei de Here Jezus tegen Zijn discipelen: ‘Komt achter Mij en Ik zal u vissers van mensen maken’ (Mattheus 4:19). En wat hebben ze in de loop van de eeuwen veel ‘vissen’ gevangen! Honderden, duizenden, miljoenen…
Misschien zeggen wij wel eens al te gemakkelijk: ‘Wij moeten vissen en de Here zal de vangst/oogst geven.’ Zeker, Hij geeft inderdaad de oogst. Hij kan de netten vol met vis laten komen en we zien wereldwijd ook dat Hij dat op tal van plaatsen doet. Maar… horen we Zijn stem als Hij zegt dat wij het net misschien wel aan de andere kant moeten werpen of dat we eens een ander net moeten gebruiken?

Misschien moeten we het net eens wat vaker buiten de kerkmuur werpen in plaats van er binnen. En het kan ook verrijkend zijn om af en toe eens met andere vissers op pad te gaan… Met een andere manier van vissen vang je soms heel andere vissen.
Er zijn niet alleen vissers nodig, maar ook mensen die de vissers ondersteunen. Die hen verzorgen, hen ondersteunen en hen zo sterker maken. En ook voor hen bidden.

Zeker aan bidders is er grote behoefte. De ‘geheime krachtbron’ in Gods Koninkrijk. Aan Spurgeon, een grote opwekkingsprediker in de vorige eeuw, werd eens gevraagd hoe het kwam dat er tijdens de diensten die hij leidde altijd mensen tot geloof kwamen. Zijn veelzeggende antwoord was: ‘Tijdens de kerkdienst zitten er onder het podium altijd mensen te bidden.’

Zo mogen we nog steeds gevolg geven aan de Grote Opdracht die de Here Jezus kort voor Zijn hemelvaart, die we deze week gedenken, aan Zijn volgelingen gaf. ‘Gaat dan henen, maakt al de volken tot Mijn discipelen…’ (Mattheus 28:19). We mogen gaan in Zijn kracht, vanuit Zijn belofte: ‘En zie, Ik ben met u al de dagen, tot aan de voleinding der wereld’ (Mattheus 28:20). De voleinding, die wel eens heel dichtbij zou kunnen zijn.

Dirk van Genderen