Dirk van Genderen.NL

Columnist, publicist, spreker

De vrucht van het lijden van Job (16 reacties)

Geplaatst op donderdag 20 januari 2011, 21:11 door Dirk A A

In Job 1 ontmoeten we Job, getrouwd en vader van zeven zonen en drie dochters. Er wordt een prachtig getuigenis over hem gegeven: hij was vroom, oprecht, Godvrezend en wijkend van het kwaad. Het ging Job bijzonder voor de wind. Hij was de rijkste man van alle bewoners van het Oosten.

Het boek Job is wellicht het oudste boek in de Bijbel. Het is een boek met wijze lessen voor ons. In het laatste hoofdstuk komt er een keer in het lot van Job. Hoe kwam hij op dat punt? Door de confrontatie met Gods almacht.

Op zekere dag, lezen we in vers 6, kwamen de zonen Gods om zich voor de HERE te stellen. Onder hen was ook de satan. De HERE vraagt dan aan de satan of hij ook acht heeft geslagen op Zijn knecht Job. Het is geen wonder dat Job de HERE vreest, reageert de satan. Hij wordt immers zeer door Hem gezegend. ‘Maar,’ zo voegt de satan eraan toe, ‘strek Uw hand uit en tast alles aan wat hij bezit – of hij U dan niet openlijk vaarwel zal zeggen’. De HERE geeft daarop de satan de vrije hand om alles wat Job heeft aan te tasten, alleen hemzelf mag hij niet aanraken.

Het is dramatisch wat er vervolgens gebeurt. Al zijn kinderen komen om het leven en al zijn bezittingen raakt hij kwijt door tal van rampen, waarop Job het uitroept: ‘De HERE heeft gegeven, de HERE heeft genomen, de naam des HEREN zij geloofd’. En in dit alles zondigde Job niet en schreef God niets ongerijmds toe.

Dan komt er weer een dag dat de zonen Gods zich voor de HERE stellen. Onder hen is ook weer de satan. En weer vraagt de HERE aan hem: ‘Hebt gij ook acht geslagen op Mijn knecht Job? Want niemand is op aarde als hij, zó vroom en oprecht, godvrezend en wijkende van het kwaad. En nog volhardt hij in zijn vroomheid, hoewel gij Mij tegen hem hebt opgezet om hem, zonder oorzaak, in het verderf te storten.’
Maar weer weet de satan iets te bedenken: ‘Strek Uw hand uit en tast zijn gebeente en zijn vlees aan – of hij u dan niet openlijk vaarwel zal zeggen’. Daarop zegt de HERE tegen de satan: ‘Zie, hij is in uw macht; alleen spaar zijn leven.’ Waarop de satan Job slaat met boze zweren, van zijn voetzool tot zijn hoofdschedel aan toe.

Zijn vrouw adviseert hem God vaarwel te zeggen en te sterven. Job antwoordt haar dat zij spreekt als een zottin. ‘Zouden wij het goede van God aannemen en het kwade niet? In dit alles zondigde Job met zijn lippen niet’ (Job 2:10).
Vervolgens wordt ons meegedeeld dat Jobs drie vrienden (Elifaz, Sofar en Bildad) horen over het leed dat hem getroffen heeft en bij hem op bezoek komen. Als ze hem zien, verheffen ze hun stem, wenen, scheuren hun mantels en strooien stof op hun hoofden. Zeven dagen en zeven nachten lang spreken ze geen woord tot hem, omdat ze zien dat zijn smart zeer groot is.

Dan volgen vele hoofdstukken lang met Jobs bittere klacht, de woorden die zijn vrienden tot hem spreken en Jobs reactie daarop, gevolgd door een vele hoofdstukken lange rede van Job, waarna Elihu, de zoon van Barakel nog een uitgebreide rede houdt. Leest u het hele boek maar eens.

Extra nadruk leg ik hier op de hoofdstukken 38 tot en met 41. Daar gaat de HERE tot Job spreken. Zijn vrienden hadden gesuggereerd dat Job in het verborgen gezondigd moest hebben en dat daarom Gods straf hem zou hebben getroffen. Maar de HERE spreekt heel anders tegen hem. Hij laat Job zien hoe groot Hij is. Zijn almacht in de schepping kan Job niet begrijpen, hoe kan hij dan geestelijke waarheden begrijpen?
Dan, aan het eind van Job 39, als God aan Job een reactie vraagt, antwoordt Job: ‘Zie, ik ben te gering, hoe zal ik U bescheid geven? Ik leg de hand op mijn mond. Eenmaal heb ik gesproken, maar ik doe het niet weer, ja tweemaal, maar ik ga er niet mee voort’ (vers 37 en 38).

En weer neemt de HERE het woord, opnieuw uit een storm, met de vraag aan Job om zijn almacht te tonen. ‘Ik wil u ondervragen, opdat gij Mij onderricht.’ En opnieuw wijst de HERE op Zijn almacht. Job, je kunt niet eens standhouden tegen een krokodil, hoe zou je dan kunnen standhouden voor Mijn aangezicht?

Dan komt het laatste hoofdstuk, hoofdstuk 42. Job antwoordt de HERE: ‘Ik weet dat Gij alles vermoogt. (…) Ik verkondigde, zonder inzicht, dingen die ik niet begreep. (…) Slechts van horen zeggen had ik van U vernomen, maar nu heeft mijn oog U aanschouwd. Daarom herroep ik en doe boete en stof en as’.
Dit is zo mooi. Job kende de HERE voorheen slechts van horen zeggen, maar nu heeft hij Hem aanschouwd, nu heeft hij Hem pas echt leren kennen. Ik denk dat Job op zijn aangezicht viel om Hem te aanbidden, net zoals Johannes op het eiland Patmos als dood op zijn aangezicht viel toen de Here Jezus aan hem verscheen (Openbaring 1:17).

Door te wijzen op Zijn almacht opende de HERE de ogen van Job voor zijn eigen onmacht en nietigheid. De vier vrienden/predikers hadden uren tegen hem gepreekt en hem zijn zonden voorgehouden. Hun woorden hadden hem niet ‘klein’ gekregen. Maar Gods woorden sloegen in als een bom.
Job had altijd een weerwoord gehad, maar nu zweeg hij. Nu besefte hij dat hij niets voorstelde. Het gaat niet langer meer om hem. Het gaat erom dat de Here alles wordt in zijn leven, dat Hij centraal komt te staan. Dan pas kan God hem gebruiken en kan hij voor zijn vrienden bidden.

Tegen Elifaz, één van Jobs zogenaamde vrienden, zegt de HERE: ‘Mijn toorn is ontbrand tegen u en tegen uw beide vrienden, want gij hebt niet recht van Mij gesproken, zoals mijn knecht Job.’
Elifaz krijgt van de HERE de opdracht een brandoffer van zeven stieren en zeven rammen te laten brengen door Job. ‘Mijn knecht Job moge voor u bidden en slechts hem zal Ik ter wille zijn.’

Dan volgt in Job 42:10 één van de mooiste verzen uit de Bijbel: ‘En de HERE bracht een keer in het lot van Job, toen hij voor zijn vrienden gebeden had, en de HERE gaf Job het dubbele van wat hij bezeten had. (…) En de Here zegende het verdere leven van Job meer dan het vroegere’ (vers 12).

In 1 Korinthe 3:5 en 6 wordt ons voorgehouden: het gaat niet om Apollos, of om Paulus, maar om God Die de wasdom geeft. Dit is ook een belangrijke les die we hier van Job kunnen leren. Het gaat niet langer meer om hem.
We kunnen onszelf zo belangrijk vinden. We spreken misschien over onze gemeente, onze bediening, ons werk. We zijn misschien jaloers op anderen, op wat de Here door hen heen doet. Weet u hoe dat komt? Omdat ons eigen ik dan nog springlevend is. In Galaten 2:20 zegt Paulus zo treffend: ‘Met Christus ben ik gekruisigd, en toch leef ik, dat is, niet meer mijn ik, maar Christus leeft in mij. En voor zover ik nu nog in het vlees leef, leef ik door het geloof in de Zoon van God, Die mij heeft liefgehad en Zich voor mij heeft overgegeven.’

De vier predikers die uitgebreid in het boek Job aan het woord komen, hadden hem niet op dit punt kunnen brengen. Zij hadden hem alleen maar beschuldigd, bekritiseerd, hadden hem gewezen op verborgen zonden die de oorzaak moesten zijn van zijn ellende. Uiteindelijk was het de HERE Zelf Die ingreep in zijn leven. Hij was bewogen met het lot van Job.

Hebben wij ook zo’n bewogen hart voor de mensen om ons heen? Net als de Here Jezus, Die met de grootst mogelijke ontferming was bewogen toen Hij de schare zag die Hem volgde, de schare die voortgejaagd en afgemat was (Mattheus 9:36). Wanneer iemand vanuit zo’n houding met en tot de mensen spreekt of schrijft, kan de Here hem gebruiken in Zijn dienst.
Dan hoeven we geen vrees meer te hebben voor wat mensen over ons zeggen of denken. Dan hoeven we ook niet zo nodig aan de grote klok te hangen wat we allemaal wel niet doen. Dan hebben we nog maar één verlangen: dat we bruikbaar zijn voor en door de Here, tot Zijn eer en tot zegen van velen. Op de plaats waar Hij ons heeft gesteld, met de mogelijkheden die Hij ons heeft gegeven.

Dirk van Genderen

16 Reacties

  1. Wereldontvanger zegt:
    Geplaatst op vrijdag 21 januari 2011 om 9:59

    Geachte Broeders en Zusters,

    Zo arm als Job,
    en toch op GOD blijven vertrouwen.
    En uiteindelijk wordt Job daar dubbel voor beloond.

    Dat is pas vertrouwen welke niet beschaamd zal worden!

    Hartelijke groet, Wereldontvanger.

  2. Manuela Dieleman zegt:
    Geplaatst op vrijdag 21 januari 2011 om 10:53

    beste Dirk,

    met tranen in mijn ogen heb ik net je commentaar gelezen.

    De geschiedenis van Job is me al zo vaak tot troost geweest.

    Je beschrijft het heel mooi: de zelfingenomenheid van zijn vrienden, die hem steeds maar weer, en steeds heftiger, beschuldigen van “verborgen zonden”; de verontwaardigde reakties van Job en tenslotte zijn zwijgen naar God toe.
    Ook dat de Here het toch eindelijk, als hij Gods grootheid erkend heeft, voor hem opneemt en hem “Mijn knecht Job” noemt – tot drie keer toe.
    En dan kan God hem gebruiken: in de eerste plaats om te bidden voor zijn vrienden.

    Wat heeft die geschiedenis me al vaak getroost in mijn leven!
    Als God je alles afneemt en je niet weet waarom; als mensen je veroordelen zonder oorzaak en je bijna dwingen om “schuld te belijden” over iets wat je niet hebt gedaan en als je dan toch mag weten: mijn Verlosser leeft!

    De Here mag Zijn hoge plan hebben met ons leven en ons zó maken dat Hij ons gebruiken kan.
    En eens komt er een einde aan alle verdriet en zullen we dat plan begrijpen en bewonderen!

  3. A. Klein zegt:
    Geplaatst op vrijdag 21 januari 2011 om 22:39

    Beste Dirk,

    Goed artikel.
    Ben het ook – uit eigen ervaring – helemaal eens met de reactie van Manuela Dieleman.
    Niet alleen het Bijbelboek Job, maar vooral ook een bepaalde Bijbelstudie over Job kon me dan niet alleen vertroosten, maar ook hoop geven voor de toekomst.
    Ik bad al op vrij jonge leeftijd om tot zegen te mogen worden voor anderen. Maar wist toen zeker nog niet hoe dat vorm zou gaan krijgen, vooral omdat ik – lichamelijk – zwak was (en nog ben) vanwege allerlei kwalen en een chronisch tekort aan energie.
    Wat is het dan een zegen om – pas veel later, eerst via uitgetypte Bijbelstudies in boekvorm en later via een website met Bijbelstudies op het Internet – toch te merken dat je “als zwak vat” tot zegen mag zijn voor anderen, ook al zijn het er (voor zover mij bekend) nog maar enkelen.

    Voor het geval iemand benieuwd is naar eerdergenoemde Bijbelstudie over Job, deze is te vinden op website ‘De Eindtijdbode’ met de titel: Het boek JOB, over het lijden en de strijd van de Bruidsgemeente.
    Als ik de inhoud van de studie heel kort zou moeten samenvatten zou ik zeggen: “Zonder strijd geen overwinning”.

  4. Marina zegt:
    Geplaatst op zaterdag 22 januari 2011 om 17:20

    Vorig jaar heb ik via deze site om gebed gevraagd omdat mijn man na een huwelijk van 32 jaar aangaf niet meer van me te houden. Wat een wanhoop
    en verdriet. Uiteindelijk is in juli vorig jaar de scheiding uitgesproken.
    Ik wist het niet meer. Ook ik voelde de druk om steeds schuld te belijden omdat er in mijn omgeving werd gezegd dat ik vast wel een reden wist waarom hij niet meer van mij hield. Alles deed ik om mijn huwelijk te redden. Maar de liefde was over. Maar God was er altijd. Hij heeft mij geleerd om Hem helemaal te vertrouwen. Mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde waren helemaal weg, maar gaandeweg komt dit voorzichtig weer terug. Jezus houdt van mij en door genade ben ik een kind van God.
    Hoe mijn toekomst er uit zal zien, weet ik niet. Met gesloten ogen loop aan des Vaders hand.

  5. Petra zegt:
    Geplaatst op zaterdag 22 januari 2011 om 19:43

    Nog niet eerder ooit gereageerd… ben meer een lezer en genieter van uw prachtige en zeer duidelijke uitleg over Bijbelgedeelten.
    Job… om stil van te worden.

    (en voor ‘Marina’: respect voor uw houding, maar boven alles, wat is onze Vader in de Hemel een Groot God die ook u zo heeft gedragen en zal blijven dragen).

    Beste Dirk… ik wens dat we nog lang van deze zaterdagmails mogen
    genieten. Dank ook voor alle eye-openers. En ja… laten we als lezers van deze mail/site voor elkaar bidden!
    Iedere dag is een dag dichterbij God… dat we ons dat mogen blijven realiseren.

  6. koningskind zegt:
    Geplaatst op zondag 23 januari 2011 om 11:56

    Ben ik de enige lezer die dit een heel moeilijk bijbelboek vind?

    Ik heb moeite met het gegeven dat God de satan macht geeft om zijn verderfelijke werk uit te voeren.

    Wat ik ook moeilijk vind, is dat het door dit bijbelboek lijkt alsof God macht heeft en neemt over leven en dood. Ik dacht (hoopte?) altijd dat een ongeluk of ernstige dodelijke ziekte buiten Gods wil omgaat. Maar dit bijbelboek haalt dat idee onderuit. Als er dan jonge mensen overlijden, worstel ik daarmee. Alsof God dat ‘goedkeurt’ ; want Hij beslist daarover. Of toch niet?

    En als laatste vraag ik me af wie die zonen Gods zijn en waarom zij wel tot God kunnen naderen. Zij zijn de engelen die zich in mensengedaante in een bepaald tijdperk te buiten gingen en waardoor oa de zondvloed moest komen? Wat ik daar moeilijk aan vind, is dat ik altijd geleerd heb dat wij mensen door onze zondige natuur niet meer tot God konden naderen, daar is de Here Jezus de middelaar voor (en dat geloof ik volmondig). Maar deze engelen die zich misdragen hebben, kunnen schijnbaar nog wel tot Gods troon verschijnen.

    Zomaar wat vragen. Misschien kan iemand Gods licht erop laten schijnen?

  7. Mathieu zegt:
    Geplaatst op zondag 23 januari 2011 om 12:08

    Je visie ten aanzien van de vierde ‘prediker’ kan ik niet delen. Deze man, wiens naam betekent: Mijn God is Hij, kan niet langer zwijgen omdat Job zijn ziel MEER rechtvaardigde dan de Heere. Deze vierde ‘prediker’ wijst Job erop dat het de adem van de Almachtige (de Heilige Geest) is die inzicht geeft! Het is deze Elihu die eerst de drie ‘vrienden’ terechtwijst en vervolgens ook Job zelf en hem in hoofdstuk 33 vers 23 e.v. wijst op Christus. Mede omdat het betoog van Elihu naadloos overgaat in het spreken van de Heere God zelf is de conclusie gerechtvaardigd, dat Elihu een type is van Christus!

  8. Hub.Eussen zegt:
    Geplaatst op zondag 23 januari 2011 om 14:08

    Beste Dirk,

    Een heel onroerend, maar ook troost- en hoopvol commentaar van je, over Jobs standvastig VERTROUWEN op God, ondanks zijn geestelijk levens-gevecht tegen de satan en de vele beproevingen. Dit is een strijd tussen je eigen ik met de aardse genoegens (satan) en je naaste liefhebben, Gods-wil doen. Veel herkenning in dit verhaal voor mij, met tranen van verdriet maar ook met steeds meer tranen van blijdschap in deze.
    Dirk bedankt voor deze wijze les en vooral voor jouw, altijd kernachtige samenvattingen en oproepingen op het eind van jouw commentaren, zoals nu weer :
    Dan hebben wij maar een verlangen:
    Dat wij BRUIKBAAR zijn voor en door de Here, tot zegen van vele. Op de plaats waar Hij ons heeft gesteld (geroepen) met de mogelijkheden en talenten, die Hij ons heeft gegeven!
    Dan hoeven we ook niet zo nodig aan de grote klok te hangen, wat we allemaal wel niet doen.
    Laten wij net als Job “wegwijzers” zijn naar Gods-koninkrijk.
    Hub.

  9. Janneke zegt:
    Geplaatst op maandag 24 januari 2011 om 11:53

    Koningskind, jij bent niet de enige die vragen en moeilijkheden ondervindt bij het lezen van dit Bijbelboek. Ook ik heb zo mijn vragen bij de beginverzen. En ik niet alleen. Gisteren vroeg mijn zoon van 14 waarom Jezus niet op de verzoeking van de duivel inging, beschreven in Matt. 4 maar wel op de verzoeking van de duivel in Job. Ik heb hem een antwoord kunnen geven maar echt bevredigend voor mezelf vind ik dat ook niet.

    Ik ben dus ook benieuwd naar de antwoorden op je vragen.

  10. Hub.Eussen zegt:
    Geplaatst op maandag 24 januari 2011 om 18:34

    Koningskind, jouw gestelde vragen in reactie No.6 over Gods onbegrijpelijke handelingen, zijn heel begrijpelijke menselijke vragen die wij allen ons ook wel eens stellen en géén antwoord op hebben en krijgen.
    Mijn visie en advies in deze :
    Gods-Wegen zijn ondoorgrondelijk en onze weg naar God toe, is een levenslange pelgrimsweg van diepe dalen maar ook van steeds hogere bergtoppen van waaruit het uitzicht op God steeds Hemelser wordt.
    Mede-pelgrim, Hub.

  11. Manuela zegt:
    Geplaatst op maandag 24 januari 2011 om 19:42

    Janneke, wat fijn dat je zoon van 14 zulke goede vragen stelt en dat jullie er samen over konden praten!
    Ik wil aan het eind nog wel even schrijven wat mijn gedachten hierover zijn.

    Maar eerst wil ik proberen om op de vragen van koningskind antwoord te geven.(Hopelijk ben ik niet de enige.)

    1. Het is inderdaad soms heel moeilijk om te zien hoe boze machten (die van de satan komen) hun gang kunnen gaan. En omdat wij geloven dat God alles in Zijn hand heeft en Hij dus ook macht heeft om het kwade tegen te houden, is het haast niet te begrijpen, dat Hij het toch toelaat.
    Je vraagt je dan af waarom Hij dit doet.
    En zo kom je bij de bedoeling van het lijden.
    Ik geloof dat God lijden toelaat in ons leven om juist op die manier te kunnen laten zien hoe goed Hij is.
    Als we diep in de put zitten, roepen we het uit naar Hem en geeft Hij ons in ons verdriet Zijn grote troost en trouwe liefde.
    Het is nu eenmaal zo, helaas, dat wij, als alles goed gaat, Hem meestal niet zo dringend bidden.
    Zo kan Hij uit iets ergs iets goeds laten voortkomen, nl. dat wij Hem beter leren kennen.
    En na zo’n beproeving – want dat is het – geeft hij vaak zoveel zegen “om het weer goed te maken”, dat je je nog veel dichter aan Hem verbonden voelt.
    Uiteindelijk heeft Job ook twee keer zoveel gekregen als hij eerst had en kreeg hij een fijne oude dag.

    2. Ja, God is de Enige die macht heeft over leven en dood.
    Dat Hij iemand die nog jong is uit het leven wegneemt kan heel moeilijk te begrijpen zijn. Maar bekijk het ook eens van Zijn kant.
    Vanaf de eerste dag dat wij begonnen te leven heeft Hij voor ons gezorgd.
    En Hij zorgde niet alleen voor ons tijdelijke leven, maar liet ons ook weten, door wat er in de Bijbel staat, dat wij door het geloof in Zijn Zoon eeuwig leven kunnen krijgen.
    Dat eeuwige leven is oneindig veel heerlijker dan het leven hier op aarde. Iemand die in de hemel is, zal nooit meer terug willen, hoe kort hij of zij ook op aarde heeft geleefd.

    3. Ik denk, dat met “zonen van God” de heilige engelen bedoeld worden.

    En wat de verzoeking van Jezus betreft – dat ging ten diepste over de vraag wie de meeste macht had: Jezus of de satan. Gelukkig heeft Jezus niet voor Zijn tegenstander gebogen!
    Als God in het geval van Job wèl op de opmerkingen van de satan ingaat, doet Hij dit, lijkt mij, omdat Hij het zo fijn vindt dat Hij kan laten zien dat Job Hem onvoorwaardelijk en vrijwillig dient.

  12. Cornelis zegt:
    Geplaatst op maandag 24 januari 2011 om 21:58

    God staat het (tijdelijk) kwaad toe, maar stelt grenzen eraan. Uit Gods vaderhart komt geen moord, overspel, dood en verderf voor de rechtvaardigen. De Heidelbergse Cathechismus bijvoorbeeld drukt zich zéér onzorgvuldig uit: dat alles in dit leven uit Gods Vaderhand ons ten deel valt. Dit klinkt mij tegenwoordig blasfemisch in de oren. God namelijk is goed en doet geen kwaad aan wie in Hem geloven. Nee, ook niet als lesje in nederigheid.
    Daarnaast bestaat de realitiet dat Hij het kwaad (tijdelijk!) ruimte geeft zijn vernietigende werk te doen. God is bij machte dit te doen meewerken ten goede maar Hij is NIET de bron van de ellende.

  13. baruch zegt:
    Geplaatst op woensdag 26 januari 2011 om 8:54

    Als men het boek Job bespreekt gaat het de meeste keren over Job en zijn drie vrienden. Negenendertig hoofdstukken lang is men dan bezig met filosofie, namelijk een antwoord vinden op het lijden, en dan staat daarin de oorzaak van het lijden centraal. Maar de filosofie zal daarop nooit het antwoord vinden. Filosofie is causaal, oorzaak en gevolg, spreken van de mens en dat heeft geen antwoord op Goddelijke zaken. Men zou horen naar de woorden van God. Het boek Job handelt over het lijden van de gelovige. Het gaat niet om de oorzaak van het lijden door de gelovige maar om het doel van het lijden. Het lijden dat de gelovige ondergaat om Christus wil, heeft ten doel zijn opvoeding.
    In Rom.8:17-23 lezen wij het doel van het lijden. Zie ook Filip.1:29. Zie ook Hebr. 12:1-11. Het lijden overkomt een mens niet omdat God hem straft voor een zonde, dat wordt ons geleerd in Joh.9, in het verhaal van de blind geborene. Zijn blindheid, zijn lijden, was niet veroorzaakt door een zonde, noch van zijn ouders noch van hemzelf, maar het gaat om het doel van dat lijden en het doel, is opdat de werken Gods in hem zouden geopenbaard worden. Evenals de drie vrienden van Job filosofeerden de Farizeeën dat de zonde de oorzaak van de blindheid was. Maar dat kwam omdat zij niet hoorden naar de woorden van God. Niet het bestuderen van de beschuldigingen van de drie vrienden van Job en ook niet de antwoorden van de historische Job, die slechts leem is, maar Elihu, als type van Christus, en hoofdstuk 1 en 2 leren ons oorzaak en doel van het lijden door de gelovige. God gebruikt het werk van satan voor de gelovige ten goede. Het lijden om Christus wil is beproeving en opvoeding en als doel, aanstelling tot zoon van God.

    Met vriendelijke groet,

    baruch.

  14. nienke de boer zegt:
    Geplaatst op donderdag 27 januari 2011 om 9:50

    Job is sterker uit deze situatie gekomen, en een ieder die op God vertrouwt wordt sterker door het lijden.
    In het lijden zie je in dat God de wereld in zijn hand heeft en niet jij, dus je wordt nederig en zegt: doet U maar wat goed voor mij is want U weet wat het beste voor mij is en vaak is lijden het beste om geestelijk dichter bij God te komen.
    Er is een lied wat zegt: nader tot U, nader tot U, alles brengt mij nader tot U.

  15. Gijs van Schaik zegt:
    Geplaatst op maandag 31 januari 2011 om 19:34

    Beste Dirk,

    Ik ben het helemaal eens met Mahieu (7). Je mag Elihu niet in een adem noemen met de drie andere “wijzen”, waarvan Job ironisch zegt dat met hen de wijsheid zal uitsterven. In feite is zijn rede in Job 33: 17 e.v. een prachtig evangelie in het O.T. Hij spreekt de rechte woorden Gods. Ik gebruik dit zelf vaak om de Heer Jezus in het O.T. al aan te kondigen. De hele Schift spreekt uiteindelijk over Hem.

  16. Rene zegt:
    Geplaatst op dinsdag 11 augustus 2015 om 6:46

    Niemand ontloopt in zijn of haar leven het boek Job op wat voor een terrein dan ook. Je blijft maar met 1 vraag zitten en net als Job denk je….waarom? Je krijgt geen antwoord, en dan pas begint de zoektocht via afzien en lijden die vruchten afwerpt.

Laat een reactie achter

0 / 350 woorden