Twee moslimmannen zaten op een bankje aan de rivier. Kennelijk hadden ze een afspraak. En inderdaad, even later kwam er een jongeman aan, een Nederlander. Ik zat dicht genoeg bij hen, om het gesprek te kunnen volgen. Wat bleek? Die jongeman had het christelijke geloof vaarwel gezegd en was moslim geworden.

Nu werd hij niet meer geaccepteerd door zijn familie en omgeving. Niemand wilde meer iets met hem te maken hebben. Wie haalt het in zijn hoofd om moslim te worden?
De beide moslimmannen probeerden hem te bemoedigen om het vol te houden. Ze lieten duidelijk merken dat zij achter hem stonden, dat hij altijd bij hen terecht kon.

Vol afschuw spraken ze over Nederland. En met name over het feit dat Nederlanders – ook veel christenen – het niet zo nauw nemen met normen en waarden.
Want ‘je kunt je wel christen noemen, maar als je dan met dit meisje en een week later weer met een ander meisje naar bed gaat, dan is dat niet best,’ zo spraken ze met elkaar. En ik kon ze niet eens ongelijk geven.

‘Wees sterk en moedig. Houd vol. Lees de Koran. Kom naar de moskee. Wees een goed moslim. En vergeet de beloning niet die je wacht, straks, na dit leven.’
De jongeman knikte. Staarde naar de rivier. Keek omhoog. Je zag de geestelijke strijd die nog rondom hem woedde.

De relatie met zijn vriendin had hij verbroken, vertelde hij. En eigenlijk durfde hij niemand over zijn beslissing te vertellen. Hoe moest hij verder? Terug wilde hij niet meer, vooruit durfde hij bijna niet. Zou het een idee zijn om naar Saoedi-Arabië te gaan? Daar zou hij toch zeker welkom zijn…
Toen vertrokken ze. Hij op de fiets, de beide mannen lopend. Ze spraken af nauw contact te houden. Toen kon ik ze niet verstaan…

Dit gesprek greep mij aan. Het is een aanklacht van deze jonge Hollander tegen de christenen, ook tegen mij. Kennelijk was hij meer onder de indruk geraakt van de islam dan van de Here Jezus.

Ik dacht hieraan weer las wat de huidige minister Ronald Plasterk alweer geruime tijd geleden schreef in een column in ‘de Volkskrant’. Hij stelde dat ‘Nederland zo langzamerhand niet meer gewend is aan echte gelovigen. De meeste kerkelijken nemen de leerstellingen van hun kerk en hun heilige schriften niet meer echt serieus. We schrikken dus als er een kerk is waar men werkelijk gelooft wat er in de Bijbel staat.’

Ik zou zeggen: Laat Ronald Plasterk maar eens goed schrikken! Laat Nederland maar schrikken! Hoe? Door te laten horen en zien dat er nog vele tienduizenden christenen in dit land zijn die zich willen laten leiden door wat de Bijbel zegt en die geloven dat Jezus Christus de enige Waarheid is.

Laat u wakker schudden door de brief aan Laodicea: ‘Ik ken uw werken, en weet dat u niet koud en niet heet bent. Was u maar koud of heet! Maar omdat u lauw bent en niet koud en ook niet heet, zal Ik u uit Mijn mond spuwen.
Want u zegt: Ik ben rijk en steeds rijker geworden en heb aan niets gebrek, maar u weet niet dat juist u ellendig, beklagenswaardig, arm, blind en naakt bent. Ik raad u aan dat u van Mij goud koopt, gelouterd door het vuur, opdat u rijk wordt, en witte kleren, opdat u bekleed bent en de schande van uw naaktheid niet openbaar wordt. En zalf uw ogen met ogenzalf, opdat u zult kunnen zien.
Ieder die Ik liefheb, wijs Ik terecht en bestraf Ik. Wees dan ijverig en bekeer u’(Openbaring 3:15-19).

Wees dan ijverig en bekeer u! Schaam u niet langer voor het Evangelie van de Here Jezus. Geloof het en leef ernaar. In uw kerk, in uw gemeente, in de samenleving, in de politiek! In de kracht van Gods Geest.
Opdat mensen als Ronald Plasterk en die jongeman die moslim was geworden het zullen zien! En laten we hopen en bidden dat zien geloven wordt! De Here is machtig!

Dirk van Genderen