De Amerikaanse abortusindustrie heeft de afgelopen week een forse klap gekregen. De abortusarts Kermit Gosnell is namelijk veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. Hij werd schuldig bevonden aan de gruwelijke moord op drie kinderen die nog leefden na de abortus. Ook acht de jury moord op een 41-jarige vrouw bewezen, die kwam voor abortus en stierf aan een overdosis slaapmiddelen.

De laatste weken komen steeds meer schokkende berichten naar buiten over gruwelijke praktijken in meer abortusklinieken in Amerika. Gosnell is echt niet de enige die geaborteerde kinderen doodde nadat ze ter wereld waren gekomen. Ook in andere klinieken gebeurt dat.
De wijze waarop Gosnell het deed, is bijna te gruwelijk om te noemen. Wanneer een kindje nog bleek te leven, knipte hij met een schaar hun nekjes of hun ruggenmerg door.

De volkswoede tegen Gosnell is groot. Het is immers afschuwelijk om zulke kleine mensjes te vermoorden, direct na een geforceerde geboorte.
Maar is het minder erg om een ongeboren kindje in de moederschoot te vermoorden, zoals bij abortus gebeurt? Nee, toch! Zo’n ongeboren kindje wordt dan vaak uit elkaar gerukt en verbrijzeld in de moederschoot.

Dit is duivels. De duivel is er immers op uit om te moorden en te vernietigen. Sommigen vinden dat Gosnell de doodstraf had moeten krijgen. Maar omdat hij niet in hoger beroep gaat tegen de uitspraak, ‘blijft’ het bij levenslang.

Opmerkelijk is de reactie van voormalig abortusarts Abby Johnson op de roep om de doodstraf voor Gosnell: ‘Als Gosnell de dood en de hel verdient, vertel me dan welke straf ik moet krijgen.’
Johnson zegt zich te herkennen in Maria Magdalena. ‘Zij had zwaar gezondigd, maar ontving vergeving. Daarom klampte ze zich aan Christus vast. Ze wist dat ze niets was zonder Hem.
Ik heb ook zwaar gezondigd en het is mij vergeven. Ik heb vrouwen misbruikt en verraden. Ik overtuigde hen om hun kinderen te doden. Nee, ik sneed niet de nekken van die kinderen door nadat ze waren geboren, maar ik was medeplichtig aan moord. Duizenden keren… zelfs vrouwen die ik kende, vrienden, familie… Ik loog tegen hen. Ik gaf hun verkeerde informatie. Ik was één van de ergste zondaars. Ik vernietigde het leven, ik ben echt niet beter dan Gosnell.’

Abby Johnson liet zelfs twee keer een eigen kindje aborteren, omdat ze vond dat kinderen niet in haar levensstijl paste. ‘Ik ben verantwoordelijk voor hun dood, en niemand anders…’
Wanneer ze mensen hoort zeggen: ‘Moordenaars en mensen zoals Gosnell verdienen het niet om nog langer te leven’ of: ‘Ik hoop dat hij zal branden in de hel’, doet dat haar pijn.

‘Zo was ik ook, maar ik ben hier nog. Ik leef. Mensen die zoiets zeggen, beschadigen ook anderen die de abortuswereld de rug hebben toegekeerd. En wat denk je van de mensen die daar nog werkzaam zijn. Ze zullen zich wel vele keren bedenken voordat ze hulp vragen aan christelijke pro-lifers, als ze willen stoppen. Ze zijn bang voor hoe wij, die ons voordoen als de christelijke beweging, hen zullen behandelen.’

Abby getuigt dat God haar uit de abortuswereld heeft gehaald en haar heeft bekeerd. ‘Dat was Gods tijd voor mij. Als ik daar nog had gewerkt, had ik zes keer zoveel kunnen verdienen als nu in de pro-life-beweging. Maar ik ben daar niet meer. Vanwege vergeving. Vanwege genade. Vanwege God. En vanwege echte pro-lifers. Zij accepteerden mij. Ik was een gebroken persoon, ik wist dat ik vergeving nodig had, zij hielpen mij, zij hielden van mij.’
Een reporter vroeg aan Karen, één van haar nieuwe pro-life vrienden: ‘Hoe was Abby voordat ze pro-life was, hoe smerig? Ze antwoordde: ‘Ik herinner me die persoon niet meer. Ze is een nieuwe schepping in Christus. Ik wil niet meer over haar verleden praten, alleen over haar toekomst.’

Wat een wonder dat op de Pinksterdag de Heilige Geest is uitgestort. De Heilige Geest, Die in Abby Johnson kwam wonen en Christus in haar zichtbaar maakte. De Heilige Geest werkte ook in haar vriendin Karen. Dat werd zo zichtbaar in haar reactie.

‘Christus heeft me veranderd,’ getuigt Abby. ‘Het waren de betrokken en genadige woorden van Zijn kinderen. Ze veroordeelden me niet. Ze baden niet of ik zou mogen branden in de hel. Ze baden dat ik op een dag de kliniek zou verlaten. Ze hadden geloof… zelfs wanneer het een strijd was om te blijven geloven. Vanwege hen ben ik nu hier. In hen zag ik Christus.’

Zoals Abby Johnson tot geloof is gekomen en de Here Jezus heeft leren kennen, zo kan dat toch ook voor Gosnell. Of gelooft u dat niet?
Laten we voor hem bidden, maar ook voor alle andere werkers in abortusklinieken, ook in Nederland. We kunnen wel heel gemakkelijk tegen abortus zijn – en dat is zeker belangrijk, maar voeren we ook een geestelijke strijd tegen de machten achter de abortusindustrie? Dat kan niet zonder gebed, dat kan niet zonder bewogenheid met allen die actief zijn in deze wereld.

Voor de Here is toch niets te wonderlijk? Wat een vreugde zal er zijn in de hemel wanneer een abortusarts tot bekering komt! De Here wil ook abortusartsen redden, hoe afschuwelijk het werk is wat ze nu nog doen.
Haat hen niet. Ze zijn verblind, zoals wij vroeger ook verblind waren. Wellicht niet in de abortuswereld, maar als u door genade de Here Jezus mag kennen, is er toch ook een moment geweest dat Hij uw zonden vergeven heeft. Wees innerlijk met ontferming over hen bewogen.

Dirk van Genderen