Verkeerd begrepen…

Mijn woorden in de Nieuwsbrief van vorige week zijn helaas niet door iedereen goed begrepen. Dat komt door het woordje bijzaken wat ik gebruikte, terwijl ik het nog bewust tussen hoge komma’s had gezet. Daarmee gaf ik aan dat wat ik noemde – verschillen van inzicht over zaken als de eindtijd, Israel, de doop, de sabbat en de opname van de gemeente – wel degelijk belangrijk zijn. Maar nog belangrijker, zo gaf ik aan, is het kennen, dienen en liefhebben van de Heere Jezus.

Verschillen van inzicht over Israel, de eindtijd, de doop, de sabbat en de opname, om een paar thema’s te noemen, kunnen leiden tot hete hoofden en koude harten, tot verdeeldheid, tot scheidingen tussen gelovigen die voorheen één van hart en één van geest waren. Dat doet pijn, dat doet heel veel pijn.

Dit was de achtergrond van mijn oproep vorige week in de Nieuwsbrief. Vandaar ook mijn appèl om helemaal gericht te zijn op de Heere Jezus, met Hem te leven, te wandelen en Hem te verwachten. Wie zo in innige verbondenheid met de Heere Jezus leeft en vervuld is van de Heilige Geest, zal toch zeker zeer mild zijn in contacten met broeders en zusters die iets anders aankijken tegen zaken als de doop, de sabbat, de opname, Israel en de eindtijd.

Het allerbelangrijkste is dat we de Heere Jezus kennen. In deze tijd, nu er in de Westerse Kerk zoveel geestelijke lauwheid is, is er zeer grote behoefte aan gelovigen die in vuur en vlam staan voor de Heere Jezus.
We zitten op zondag – anderen op sabbat of nog een andere dag – in onze samenkomst, maar worden we nog wel geraakt door de boodschap die wordt gebracht? Hebben we werkelijk een ontmoeting met de Heere Jezus? Dat betekent niet dat het altijd fijn hoeft te zijn in de dienst. We kunnen zo door Gods Woord, door de Heilige Geest geraakt worden, dat we het zeker weten: de Heere is hier, we zijn hier in Zijn tegenwoordigheid.

Het grote drama in de christelijke wereld is de onderlinge verdeeldheid. Doet deze verdeeldheid ons nog pijn? Voelen we iets van de pijn van de Heere Jezus hierover? Of zijn we de verdeeldheid gewoon gaan vinden? Ik las Johannes 17 opnieuw en het gebed van de Heere Jezus tot Zijn Vader raakte mij.

Vers 11b: ‘Heilige Vader, bewaar hen die U mij gegeven hebt in Uw Naam, opdat zij één zullen zijn zoals Wij.
20 En Ik bid niet alleen voor dezen, maar ook voor hen die door hun woord in Mij zullen geloven,
21 opdat zij allen één zullen zijn, zoals U, Vader, in Mij, en Ik in U, dat ook zij in Ons één zullen zijn, opdat de wereld zal geloven dat U Mij gezonden hebt.
22En Ik heb hun de heerlijkheid gegeven, die U Mij gegeven hebt, opdat zij één zijn, zoals Wij Eén zijn;
23 Ik in hen, en U in Mij, opdat zij volmaakt één zijn en opdat de wereld erkent dat U Mij gezonden hebt en hen liefgehad hebt, zoals U Mij hebt liefgehad. (…)
26 En Ik heb hun Uw Naam bekendgemaakt, en zal die bekendmaken, opdat de liefde waarmee U Mij hebt liefgehad, in hen is en Ik in hen.’

Wat een woorden! Woorden die ons toch niet onbewogen kunnen laten. Woorden van de Heere Jezus Zelf, gericht aan Zijn Vader.
Dit was Zijn verlangen, dit was Zijn gebed, kort voor Zijn hemelvaart. En wat is er van dit gebed geworden? Wat hebben wij er toch een puinhoop van gemaakt.

Gods gemeente is verdeeld, tot op het bot. We vechten elkaar soms de tent uit. Gezinnen, echtparen scheuren soms uit elkaar. Mensen, broeders en zusters, in dezelfde gemeente, kijken elkaar niet meer aan.
Hoe zou de Heere Jezus hiernaar kijken? Denk maar niet dat Hij dit gebed uit Johannes 17 is vergeten. En wij kennen dit gebed, maar we doen alles om de verhoring van dit gebed te verhinderen.
En we beroepen ons op de Schrijft. We willen de leer zuiver houden en stichting weer een nieuwe kerk of gemeente. Maar realiseren we ons wel de reikwijdte van dit gebed van de Heere Jezus.

Wat er nodig is? Verootmoediging, schuldbelijdenis naar de Heere en naar elkaar. Bekering. Het accepteren van elkaar als broeder en zuster in Christus. Ook al zit je in een andere kerk of gemeente. Ook al denk je niet helemaal hetzelfde over de doop, de eindtijd, de zondag/sabbat, de opname van de gemeente of Israel.

Dan is er liefde voor elkaar, de liefde van de Vader Zelf en de liefde van Christus, omdat Hij in je woont. Hoe kun je dan die ander, voor wie de Heere Jezus ook Zijn leven gegeven heeft, kil en koud veroordelen en afwijzen?
Zeker, er zijn grenzen, de grenzen die de Bijbel zelf stelt, maar laten wij geen eigen grenzen stellen aan onze liefde voor en eenheid met de ander.

Dirk van Genderen