Met ontferming bewogen

Wat oordelen christenen soms onbarmhartig over hun broeders en -zusters. Ze weten vaak precies hoe men behoort te denken, te geloven en doen, en o wee, als iemand iets doet, zegt of gelooft wat daarbuiten valt. Dan is het soms direct over en uit. Veroordeeld. Afgeschreven.

ontferming[1]
(Illustratie: Zuster Marianne)

Is dit een houding die gelovigen past? We zijn geroepen te strijden voor de waarheid, ja zelfs te strijden voor het geloof dat eenmaal aan de heiligen is overgeleverd (Judas:3). Wat de leer betreft, moeten we waakzaam en alert zijn en zijn we geroepen de werken van de duisternis te ontmaskeren.

Naar onze medemens toe past ons echter grote bescheidenheid. Als we beseffen dat de Heere Jezus ons genadig is geweest, dan laten we het wel uit ons hoofd onszelf boven anderen te verheffen.
Durven mensen met hun noden bij ons te komen, omdat ze weten dat wij met ontferming over hen bewogen zijn en niet direct klaarstaan om hen te veroordelen? Durven mensen die gestruikeld zijn, bij ons aan te kloppen, omdat ze weten dat wij zullen helpen hen weer op te richten?

Liefde en heiligheid
Het risico van zo’n open houding naar struikelende en gestruikelde medegelovigen is wel dat we hun zonden goed gaan praten. We kunnen zo begaan zijn met hun lot, dat het ons niet meer lukt onderscheid te blijven maken tussen zonde en zondaar. God is immers liefde, houden we onszelf en hen voor. Dat is ook zo – gelukkig wel – maar laten we Zijn liefde niet uitspelen tegen Zijn rechtvaardigheid en heiligheid. Hij kan de zonde niet gedogen.

Denk eens aan de Heere Jezus. Juist Hij trok Zich het lot aan van mensen die door de samenleving met de nek werden aangekeken vanwege hun daden. Een ontmoeting met Hem veranderde hun levens. Hij accepteerde hen voor honderd procent als mens, maar ze wisten absoluut zeker dat ze radicaal moesten breken met hun zondige leven.

Drama
De een is misschien gestruikeld op seksueel gebied, een ander op religieus terrein, weer een ander in materieel opzicht.
Vorige week verscheen in de christelijke media alweer een bericht over een voorganger, een getrouwde man, die naast zijn eigen vrouw een relatie met een andere vrouw heeft. Overspel. Helaas gebeurt dat vaker. Vaak ontstaat zo’n relatie in een pastoraal contact van de predikant met een vrouw in de gemeente. Als dit bekend wordt, betekent dit op dat moment vrijwel altijd het einde van zijn voorgangerschap. Terecht, want de gemeente behoort zuiver te blijven.
Wat een drama, voor de man zelf, voor zijn vrouw en gezin en ook voor de gemeente. Wat een anti-getuigenis ook voor het christelijke geloof.

Hoe terecht was de regel die de bekende Amerikaanse evangelist Billy Graham voor zijn medewerkers had dat getrouwde mannen nooit alleen met een andere vrouw zouden optrekken, en getrouwde vrouwen nooit met een andere man, niet in pastorale situaties, maar ook niet in andere situaties. Hij begreep het belang van (seksuele) zuiverheid in onderlinge relaties en hij wilde voorkomen dat getrouwde mannen een relatie begonnen met een andere vrouw of omgekeerd.

Hoe gaan we vervolgens om met degenen die in deze of andere zonden zijn gevallen? Hun daad, hun zonde, moet radicaal worden veroordeeld, in de hoop dat ze tot inkeer zullen komen. Maar dat betekent niet dat we hen dan voorgoed moeten afschrijven. Ik hoop en bid dat er mensen zijn die zich om hen ontfermen. Die met hen meelijden en meestrijden in de gebeden en zich inzetten om hen terug bij de Heere Jezus te brengen en als het kan ook terug bij hun vrouw en gezin. Maar dat kan alleen maar in de weg van berouw, schuldbelijdenis, bekering en verzoening. God is bij machte om gebroken relaties te herstellen.

1 Korinthe 6:10 spreekt over ontuchtplegers, afgodendienaars, overspelers, schandknapen, mannen die met mannen slapen, dieven, hebzuchtigen, dronkaards, lasteraars en rovers. En het kost niet veel moeite om deze lijst nog langer te maken. Zij zullen het Koninkrijk van God niet beërven, waarschuwt Paulus.

Schoongewassen
Maar daar stopt het niet. De Heere wil hen redden. Of wij dat nu leuk vinden of niet. Lees maar: ‘Sommigen van u zijn dat wel geweest, maar u bent schoongewassen, maar u bent geheiligd, maar u bent gerechtvaardigd, in de naam van de Heere Jezus en door de Geest van onze God.’
Wat een genade! Wat een wonder! Daarom roept God ons op met ontferming bewogen te zijn over mensen, medegelovigen wellicht, die gestruikeld zijn. Wie volhardt in zijn zonden, zal het Koninkrijk niet beërven, maar wie zich laat schoonwassen, heiligen en rechtvaardigen door de Heere Jezus Christus, is gered.

Wie deze genade van God in zijn of haar eigen leven ervaren heeft, zal milder worden. Schieten wij niet vaak te kort in het betonen van genade aan anderen, of ze nu gelovig zijn of niet? Veroordelen wij niet te snel?
Zijn wij meer dan struikelende pelgrims, op weg naar de eeuwigheid? Laten degenen die niet gestruikeld zijn, daar allereerst de Heere voor danken en daarna om zich heen zien om anderen bij de hand te nemen, zodat ook zij weer verder kunnen lopen.

Zeker, de Heere is zeer barmhartig en zeer genadig. Dat is heel goed nieuws voor ons allemaal. Misschien kijkt u neer op een medebroeder of –zuster die in uw ogen een zeer grote zondaar is. Laten we ons niet verheffen boven anderen en luisteren naar wat Paulus zegt: ‘Mij, de allerminste van alle heiligen, is deze genade gegeven, om onder de heidenen door het Evangelie de onnaspeurlijke rijkdom van Christus te verkondigen’ (Efeze 3:8).
Het spreekt mij altijd weer aan om in Mattheus 9 te lezen dat er van de Heere Jezus staat dat Hij met ontferming bewogen was over de schare die Hem volgde. Mensen die op zoek waren naar tekenen en wonderen, die gebukt gingen onder alle regels die de religieuze leiders hun hadden opgelegd.
Het was Zijn verlangen dat ze Hem zouden leren kennen als hun Heiland, hun Verlosser. Het is mijn gebed: ‘Heere, schenk ons Uw ontferming, Uw bewogenheid, voor de mensen om ons heen.’

Dirk van Genderen

Endnotes:
  1. [Image]: https://www.dirkvangenderen.nl/wp-content/uploads/2016/02/ontferming.jpg