Acht de ander uitnemender dan jezelf

We leven in spannende tijden. De wederkomst van de Heere Jezus is aanstaande. En zoveel mensen kennen Hem nog niet als hun Heiland en Verlosser. Ondertussen vechten we ons soms kapot in onze eigen kerk of gemeente. Dat kan toch nooit Gods bedoeling zijn! Onlangs hoorde ik het weer. Een kerkenraadslid was naar een vergadering geweest van de gezamenlijke kerken van zijn kerkverband in zijn stad. Het was een harde, zakelijke en kille vergadering.

Ik besef heus wel dat er zakelijke punten besproken moeten worden, maar juist kerkelijke vergaderingen zouden toch ook geestelijk moeten zijn, zodat je er geestelijk verkwikt vandaan komt, ook als er zakelijke belangen aan de orde zijn geweest. Acht de ander uitnemerder dan jezelf! Was elkaars voeten!

Waarom maken we ons toch zo druk om bijvoorbeeld de – in onze ogen – enig juiste Bijbelvertaling, de psalmen of liederen die als enige mogen worden gezongen in de erediensten en allerlei uiterlijkheden? Wie de Heere Jezus van harte liefheeft, zal toch niet gaan strijden tegen – om maar iets te noemen – het feit dat in de gemeente niet-ritmische psalmen worden gezongen. Dat is toch niet de hoofdzaak van ons samenkomen.

En wie dan reageert: zoiets stoot ongelovigen af, denkt wellicht veel te klein van wat de Heilige Geest in het hart van een mens kan doen.
En zeker: laten we blijven strijden voor de waarheid van Gods Woord. Doe daar nooit concessies aan. Maar doe het wel geestelijk, vanuit de verbondenheid aan de Heere Jezus. Dat maakt je mild.

Ik noem een paar voorbeelden om het duidelijker te maken. Waarom meten we bijvoorbeeld het niveau van ons christen-zijn soms af aan het feit of we wel of niet in tongen spreken, of we wel eens een profetie hebben en of we ooit wel in de Geest zijn gevallen?
Bouwt dit op? Brengt dit ons dichter bij de Heere Jezus? Bevordert dit de eenheid waarover de Heere Jezus spreekt in Johannes 17? Maakt dit buitenstaanders jaloers op het geloof?
Ik geloof er niets van. Mensen, ook jongeren, worden geestelijk aangeraakt door gelovigen die vol zijn van de Heere Jezus.

Er zijn scheuringen onder ons. Heel pijnlijke scheuringen, soms. We verheerlijken dominees en voorgangers. De ene is van dominee A. Een ander van voorganger B. Is Christus dan gedeeld?
Het gebeurde een keer na een dienst dat iemand tegen een mede-kerkganger zei: ‘Wat een geweldige prediker hadden we vanochtend!’ Die ander dacht even na en zei toen: ‘Wat hebben we toch een geweldige Heiland!’
Paulus zegt in 1 Korinthe 1:10: ‘Maar ik roep u ertoe op, broeders, door de Naam van onze Heere Jezus Christus, dat u allen eensgezind bent in uw spreken, en dat er onder u geen scheuringen zijn, maar dat u hecht aaneengesmeed bent, één van denken en één van gevoelen.’

Vraag maar eens aan een willekeurige kerkenraad of oudstenraad waar het op de vergaderingen over gaat. Helaas lang niet altijd over geestelijke zaken. En waarom? Omdat van alles en nog wat onze aandacht vraagt. Problemen hier, zorgen daar, onenigheid elders. Vaak wordt angstvallig geprobeerd alles zoveel mogelijk bij elkaar en bij het oude te houden. Of – en dat gebeurt ook – zonder rekening met iedereen te houden moet er vernieuwd worden, waardoor een deel van de gemeente zich niet meer thuis voelt en na verloop van tijd afhaakt.

Staat het geestelijke heil nog wel centraal bij ons? Ervaren we nog dat God de levende God is, Die ook vandaag tot ons spreekt door Zijn Woord en door de Heilige Geest? Is het ons diepe verlangen anderen te winnen voor de Heere Jezus?
Wees met elkaar gericht op de Heere Jezus. Laten we ons in Hem verheugen en verblijden. Dat raakt anderen geestelijk in hun hart.

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat veel kerken en gemeenten met verdeeldheid te maken hebben. En reken er maar op dat de satan alles in het werk zal stellen om dit aan te wakkeren. En wees de Heere maar zeer dankbaar als er in uw gemeente geen verdeeldheid is. Wees daar zuinig op.

In Mattheus 12:25 lezen we: ‘Ieder Koninkrijk dat tegen zichzelf verdeeld is, wordt verwoest.’ Daarom wakkert de satan de verdeeldheid zeker aan, omdat hij erop uit is alles kapot te maken en het huis van God te vernietigen.
Wat is de weg uit de huidige verdeeldheid? Efeze 3 zegt daar iets heel moois over in vers 10: ‘Opdat nu door de gemeente aan de overheden en de machten in de hemelse gewesten de veelvuldige wijsheid van God bekend gemaakt zou worden.’
Met overheden en machten in de hemelse gewesten wordt verwezen naar de boze geestelijke machten (zie ook Efeze 1:21 en Efeze 6:12), die onder leiding van de satan de grote vijanden van de gelovigen zijn.

Wie door genade Christus mag kennen, wordt nog wel beïnvloed door deze machten, maar is er niet langer aan onderworpen. Te weinig beseffen we hoe rijk wij zijn als we de Heere Jezus mogen kennen. Te vaak laten we het nog gebeuren dat de satan en zijn helpers vat op ons krijgen. Zullen we hem nog langer toestaan te roven wat God ons geeft, persoonlijk en in onze kerken en gemeenten? ‘Biedt weerstand aan de duivel en hij zal van u wegvluchten,’ zegt Jakobus 4:7.

Misschien wil de Heere ons juist in deze tijd door Zijn Geest wel leren om meer oog te krijgen voor Zijn veelkleurigheid, die zichtbaar wordt in Zijn kinderen. Dan houden we niet iedereen naast ons zelfgemaakte geestelijke maatlatje, maar mogen we ons verheugen en verblijden over Gods werk in broeders en zusters in onze eigen gemeente, en ook in andere kerken en gemeenten.
Dan gaan we, in ootmoedigheid, de ander uitnemender achten dan onszelf (Filippenzen 2:3). Dan verheugen we ons over Gods werk in de levens van medegelovigen.

Dirk van Genderen