Door de Heilige Geest spreken in andere talen

De uitstorting van de Heilige Geest op het Pinksterfeest gaat gepaard met het spreken in andere talen. Iets dergelijks komen we ook al tegen in Exodus 20, wanneer God aan Zijn volk Israel de Tien Woorden geeft. Woorden die ook het volk hoort. Het volk verstaat Gods stem.


De uitstorting van de Heilige Geest op de Pinksterdag en het spreken van God op de Sinaï ging gepaard met vuur.

In de HSV-vertaling wordt dit niet direct duidelijk. Daar staat in Exodus 20:18: ‘En heel het volk was getuige van de donderslagen, de bliksems, het bazuingeschal en de rokende berg. Toen het volk dit zag, sidderden zij en bleven zij op afstand staan.’ Uit de grondtekst kun je opmaken dat het volk hier ook Gods stem heeft gehoord.

Dat blijkt ook wel uit de reactie van het volk in het volgende vers: ‘Zij zeiden tegen Mozes: Spreekt u met ons, dan zullen wij luisteren, maar laat God niet met ons spreken, anders sterven wij.’

Mozes gaat vervolgens de berg Sinaï op en het volk blijft op afstand staan. Vers 22 zegt dan: ‘Toen zei de HEERE tegen Mozes: Zo moet u tegen de Israëlieten zeggen: U hebt zelf gezien dat Ik met u vanuit de hemel gesproken heb.’

Volgens de Joodse interpretatie zijn de Tien Woorden gegeven in alle talen van de mensheid, zodat ieder ze kon verstaan in zijn eigen taal, waarmee dit spreken van God een voorafschaduwing is van het talenwonder op het Pinksterfeest.

Spreken in andere, verstaanbare talen
Het is meer dan duizend jaar later als de discipelen in Jeruzalem, na de hemelvaart van de Heere Jezus, tien dagen lang bidden en smeken om de komst van de Heilige Geest.
Dan is het zover. Shavu’ot, het Joodse Wekenfeest, het Pinksterfeest. Het feest waarop het ontvangen van de wet, de Torah, wordt gevierd door het Joodse volk. Waar God gesproken had vanaf de berg. En nu, door de komst van de Heilige Geest, spreken degenen op wie de Heilige Geest is uitgestort over de grote werken van God in alle talen van hen die op dat moment in Jeruzalem aanwezig zijn.

En je ziet meer overeenkomsten. Op de Sinaï, toen God sprak, zag het volk rook en vuur. Bij de uitstorting van de Heilige Geest op de Pinksterdag zijn er tongen van vuur die worden gezien op hen op wie de Geest is uitgestort.
Er waren tongen van vuur en zij spraken in andere tongen, beter gezegd: talen. Handelingen 2 maakt heel duidelijk dat dit bestaande talen waren, hoorbaar en verstaanbaar voor de pelgrims, die uit andere landen naar Jeruzalem waren gekomen om Shavu’ot te vieren.

Handelingen 2 zegt: ‘Hoe kunnen wij hen dan horen, een ieder in onze eigen taal, waarin wij geboren zijn? Parthen, Meden en Elamieten en zij die inwoners zijn van Mesopotamië, Judea, Cappadocië, Pontus en Asia, Frygië, Pamfylië, Egypte en de streken van Libië, dat bij Cyrene ligt, alsook de nu hier verblijvende Romeinen, zowel Joden als Proselieten, Kretenzen en Arabieren, wij horen hen in onze taal over de grote werken van God spreken’ (vers 8-11).

De spraakverwarring bij de toren van Babel
Er is nog een punt waar ik op wil wijzen. Dat is de geschiedenis uit Genesis 11, de torenbouw van Babel. Alle mensen spraken dezelfde taal. Hun plan was om een toren te bouwen die tot in de hemel zou reiken. Het ging hen om hun eigen naam en niet om Gods Naam.
God verwarde daar hun taal, om hun plan, hun opstand tegen God, te verhinderen. Vanaf toen verspreidden de mensen zich over de hele aarde.

De verwarring van hun taal was een oordeel van God om hun opstand tegen Hem te stoppen. Ze konden elkaar niet meer verstaan en geen gezamenlijk plan tegen God meer bedenken en uitvoeren.
Bij de uitstorting van de Heilige Geest vindt als het ware het omgekeerde plaats. De discipelen brachten geen onverstaanbare klanken voort, waren niet aan het brabbelen, spraken geen engelentaal, maar verkondigden de grote werken van God, in bestaande talen die ze zelf niets eens kenden, maar die de hoorders verstonden. Wat een wonder van God!

Veel verdeeldheid
In de loop van de jaren en eeuwen heeft het spreken in talen/tongen helaas veel verdeeldheid teweeg gebracht onder christenen. Sommigen menen dat iemand alleen maar wederom geboren kan zijn als hij of zij in talen/tongen spreekt en dwingen nieuwe gelovigen dat ook te doen. Dat is volstrekt niet Bijbels.

Bewust schrijf ik telkens talen/tongen. Uit Handelingen 2 blijkt duidelijk dat het daar om bestaande talen gaat. Ik ben er niet van overtuigd dat dit in alle gevallen bedoeld wordt, zeker niet wanneer Paulus het heeft over bidden in talen/tongen.

Jazeker, wanneer iemand tot geloof komt, wederom geboren wordt, ontvangt hij/zij de Heilige Geest. Efeze 1:13 zegt: ‘In Hem bent u ook, toen u tot geloof kwam, verzegeld met de Heilige Geest van de belofte.’

Laten we niet vergeten dat het spreken in talen/tongen niet de belangrijkste gave van de Heilige Geest is. 1 Korinthe 14 plaatst profeteren er boven. En er zijn veel meer gaven van de Geest, lees 1 Korinthe 12, 13 en 14 maar.

Instructies
In 1 Korinthe 14 geeft Paulus instructies. Allereerst spreekt hij over situaties waar gelovigen in talen/tongen spreken, zonder dat er anderen bij zijn. Daar geeft hij alle ruimte voor, waarbij hij aangeeft dat het spreken in een andere taal/tong met name tijdens het bidden zal plaatsvinden.

In de verzen 21 tot 25 wordt aangegeven dat het spreken in een andere taal/tong geen teken is voor de gelovigen in de samenkomst, maar voor de ongelovigen. Daarentegen is profetie juist voor de gelovigen bedoeld en niet voor de ongelovigen.

En als het in de samenkomst met anderen gebeurt, dan lezen hierover in de verzen 26 en 27: ‘Als iemand in een andere taal spreekt, laat het dan door twee of hoogstens drie mensen gedaan worden, ieder op zijn beurt. Maar als er geen uitlegger is, laat hij dan in de gemeente zwijgen, maar laat hij tot zichzelf spreken en tot God’ (vers 26 en 27).

Paulus, en door hem heen de Heere, zegt dus dat dit in de samenkomst van de gemeente alleen hardop mag plaatsvinden door twee of hoogstens drie personen, niet door elkaar heen. Een voorwaarde is wel dat er iemand is die het kan verstaan en het kan uitleggen. Doe het anders niet!

Deze talen/tongen waar in de Bijbel over wordt gesproken, zijn uitingen van de Heilige Geest. Het moet een verstaanbare taal zijn, die kan worden uitgelegd, door iemand die aanwezig is. Tot opbouw van de gemeente (1 Korinthe 14:12). Woorden van opbouw, vermaning en troost (vers 3).

Voortdurend vervuld met de Heilige Geest
De Bijbel roept ons op om steeds, voortdurend vervuld te zijn met de Heilige Geest (Efeze 5:18). En jazeker, iedereen die tot geloof is gekomen, wederom geboren is, heeft de Heilige Geest ontvangen. Ook al degenen die (nog) niet in talen/tongen spreken. Efeze 1:13 zegt immers: ‘In Hem bent u ook, toen u tot geloof kwam, verzegeld met de Heilige Geest van de belofte.’ En wat doet de Heilige Geest? De Heilige Geest richt ons op de Heere Jezus, wil Hem verheerlijken.
En boven alles: ‘Jaag de liefde na en streef naar de geestelijke gaven, en vooral daarnaar dat u mag profeteren’ (1 Korinthe 14:1).

En vergeet de opdracht en de belofte van de Heere Jezus niet, die Hij aan Zijn discipelen gaf, vlak voor Zijn hemelvaart: ‘…maar u zult de kracht van de Heilige Geest ontvangen, Die over u komen zal; en u zult Mijn getuigen zijn, zowel in Jeruzalem als in heel Judea en Samaria en tot aan het uiterste van de aarde’ (Handelingen 1:8).

Zijn Geest hebben we ontvangen en Hij zegt het ook vandaag tegen ieder van ons: ‘U zult de kracht van de Heilige Geest ontvangen en u zult Mijn getuigen zijn…’ In Zijn kracht Zijn boodschap doorgeven… Tot eer van Hem en tot zegen van velen.

En samen met de Geest zeggen de gelovigen, de bruid van Christus: ‘Kom, Heere Jezus’ (Openbaring 22:17 en 20). Ik wens u rijk gezegende Pinksterdagen toe.

Dirk van Genderen
(met dank aan enkele gedachten van de Messiasbelijdende Joodse Bijbelleraar Elhanan ben-Avraham)