De Nashville-verklaring

Ook mijn naam was onder de Nashville-verklaring geplaatst, alsof ik één van de ondertekenaars was. Dat is niet zo. Ik heb de tekst niet gezien voordat die werd gepubliceerd. Ik wist dat er aan zo’n verklaring werd gewerkt, maar er was toegezegd de tekst definitief ter goedkeuring voor te leggen. En dat is helaas niet gebeurd.

Ik vind dat de verklaring in de huidige vorm, inhoud en opzet niet de manier is om de ‘Bijbelse’ visie op seksualiteit en het huwelijk naar buiten te brengen. Een aangepaste verklaring kan wellicht binnen de kerken en in het christelijk onderwijs worden gebruikt om met elkaar het gesprek hierover aan te gaan, wat zeker nodig is.

Het verbaasde mij overigens niet dat deze verklaring in de pers en daarbuiten, ook binnen de kerken, tot felle discussies leidde, met name over wat wordt gezegd over homoseksualiteit en over transgenders, hoewel er ook goede dingen over het huwelijk in staan. Opmerkelijk is wel dat er met geen woord wordt gesproken over echtscheiding en hertrouwen.
Ik ga de hele discussie niet herhalen, als u erin geïnteresseerd bent, hebt u dat wellicht al gevolgd. Toch wil ik graag nog wel enkele opmerkingen maken.

1. Het verlangen van de initiatiefnemers was om de Bijbel te laten spreken. En ik voel met hen mee als ik zie hoe onze samenleving steeds minder rekening houdt met Gods Woord. Ik mis de bewogenheid in deze verklaring, onze onmacht, onze verlegenheid – om een oud woord te gebruiken. De verklaring komt te zakelijk over, sommige zinnen zijn vrijwel niet te begrijpen en hier en daar had de vertaling beter gekund.

Er is altijd een spanning tussen de waarheid en de liefde. Laten we vasthouden aan de waarheid van de Bijbel, in dit geval als het over het huwelijk en seksualiteit gaat, en tegelijk bewogen zijn met allen die in onze ogen een leven leiden dat botst met wat de Bijbel zegt.

2. Mijns inziens hoort deze discussie niet thuis in het publieke debat, maar in de beslotenheid en veiligheid van kerken en gemeenten, en onder christelijke leiders. Het is zeker belangrijk ons te bezinnen op de vragen rond deze thema’s, in het verlangen na te spreken wat de Bijbel hierover zegt.

3. Er gebeurde wat je kon verwachten. De media zetten een beeld neer van homo-vijandige extreem-denkende christenen, van wie er nog een paar zijn in dit land, die stellen dat mensen met gevoelens voor iemand van hetzelfde geslacht, zondig zijn, maar wel kunnen genezen. Dat is wel erg kort door de bocht gezegd.
Zeker, het praktiseren van homoseksualiteit wordt door de Bijbel afgewezen, maar tegelijk zijn we geroepen ons over onze naasten te ontfermen en bewogen te zijn met hun geestelijk welzijn. Wees voorzichtig met het veroordelen van gevoelens bij de ander. Hoe zijn onze eigen gevoelens? Zijn die altijd zuiver?

4. Denk aan die vrouw die door de Farizeeën op overspel is betrapt en bij de Heere Jezus wordt gebracht. Ze heeft de wet overtreden en moet gestenigd worden, vinden de wettische Farizeeën. Zij weten het precies. Maar wat doet de Heere Jezus? Hij schrijft in het zand, misschien wel hun namen, en zegt: ‘Wie van u zonder zonde is, werpe de eerste steen naar haar.’
Ze beseffen dat de Heere Jezus hen door en door kent en druipen af, zonder iets te zeggen, van de oudste tot de jongste aan toe. Ze hebben – wellicht – geen overspel gepleegd, maar wel andere zonden gedaan. Ze zijn niet onschuldig, dus mogen ze deze vrouw niet stenigen.

De vrouw is verbaasd. Niemand heeft haar gestenigd. En de Heere Jezus dan? Hij is immers wel zonder zonde. Ook Hij doet het niet, Hij is zeer barmhartig en genadig. Maar Hij is ook rechtvaardig en heilig. Hij geeft haar een nieuwe kans: ‘Ga heen en zondig niet meer.’

Is dit ons verlangen, dat zondaars tot inkeer komen en bij de Heere Jezus komen? Homo’s en hetero’s, transgenders en lesbiennes, gescheiden mensen en getrouwde mensen, iedereen…
Welke getrouwde man kan, voor Gods aangezicht, ontkennen dat hij ooit begerig naar een andere vrouw heeft gekeken? Laten we beschaamd ons hoofd buigen en ons voor de Heere verootmoedigen. Wie van de ondertekenaars van deze verklaring, maar ook van degenen die er kritiek op hebben, is zelf zonder zonde? ‘Heere, vergeef ons onze zonden, ook ons onbarmhartig oordelen van anderen.’

5. Het is niet zo dat de opstellers van de verklaring zeggen dat iedereen die in de Heere Jezus gelooft, kan genezen van homoseksuele gevoelens. Wel stelt de verklaring dat de genade van God in Christus volgelingen van Jezus in staat stelt zondige verlangens te doden en te leven op een wijze die de Heere waardig is. Ik kan wel begrijpen dat tegenstanders hieruit opmaken dat de verklaring stelt dat genezing van homoseksualiteit mogelijk is, omdat ze het woord ‘doden’ anders interpreteren. ‘Doden’ betekent niet genezen, maar ertegen strijden, in Gods kracht.

En jazeker, God is zeker in staat gevoelens te veranderen en er zijn zeker ook christenen die daarvan kunnen getuigen. Maar wat als dat niet gebeurt? Is dan het geloof niet sterk genoeg? Het kan een levenslange strijd blijven, waar de Heere ook kracht voor wil geven. Denk aan degenen die er bewust voor kiezen geen relatie aan te gaan, omdat ze Gods Woord als leidraad voor hun leven hebben en Hem willen volgen, ook al betekent dat levenslang kruisdragen. Dit onderscheid tussen het praktiseren en het in onthouding leven wordt in de verklaring helaas niet gemaakt.

6. Mij verbaasde de haat die uit de reacties sprak tegen christenen. Wat zit hierachter? De liberalen, de vrijdenkers, velen pleiten voor vrijheid van meningsuiting, vrijheid van levenswijze, vrijheid om te kiezen of je man of vrouw wilt zijn, vrijheid om samen te wonen en te trouwen met wie je maar wilt, man/vrouw, vrouw/vrouw, man/man, laat ieder doen wat hij/zij wil.

Deze mening wordt opgelegd aan ons volk. Laat iedereen vrij, zegt men. Ik ervaar deze zogenaamde vrijheid echter als totale onvrijheid. Want voor iemand die er anders over denkt, die zich wil laten leiden door wat de Bijbel zegt, is er nauwelijks vrijheid meer om daar in het openbaar iets over te zeggen wat anders is dan de heersende mening. Dan loop je het risico dat je wordt veroordeeld door degenen die tolerantie prediken, maar in de praktijk intolerant zijn voor andersdenkenden.

7. Kijk naar de Heere Jezus. Hij zocht de hoeren en de tollenaren op. Hij was met hen bewogen, tot het uiterste, om hen te redden. Dat is de Geest van Christus en daar had ik graag nog meer van geproefd in deze verklaring.
En zeker, aan de Amerikaanse Nashville-verklaring is een Naschrift toegevoegd, met behartenswaardige woorden over pastorale zorg voor transgenders en homoseksuelen. Er wordt gesproken over een volwaardige plaats voor hen in de christelijke gemeente. Daar zal het gesprek zeker ook over moeten gaan. Hoe doen we dat?

8. Na alle ophef over deze verklaring is het tijd om voorlopig de stilte in te gaan en stil te zijn voor Gods aangezicht. Excuses aan te bieden en vergeving te vragen aan hen aan wie pijn is aangedaan.
Maar er moet wel een vervolg op komen. Of dat in de vorm van een nieuwe verklaring moet, weet ik niet.

Ondertussen blijven we wel staan op het fundament, de Bijbel, de Heere Jezus zelf. Juist nu is het nodig dat degenen die vast willen houden aan heel de Bijbel, elkaar vasthouden. Het zou buitengewoon triest zijn als de verdeeldheid onder ons door deze verklaring groter wordt. Laten we vergeving schenken als wordt beleden dat fouten zijn gemaakt. Als de Heere Jezus ons vergeving geschonken heeft, kan het toch niet zo zijn dat we elkaar niet vergeven.

9. Ik pleit voor verootmoediging. Laten we elkaar niet bevechten, maar op de knieën gaan en ons voor de Heere verootmoedigen. Het is niet voldoende om een ‘net’ leven te leven, een leven waarop Bijbels gezien niets valt aan te merken. Het is niet voldoende om de buitenkant op te poetsen als het hart niet verandert.

Joël 2:13 zegt:
‘Scheur uw hart en niet uw kleren.
Bekeer u tot de HEERE, uw God.
Want Hij is genadig en barmhartig,
Geduldig en rijk aan goedertierenheid,
En Hij heeft berouw over het kwaad’.

Dirk van Genderen