Columnist, publicist, spreker
We leven in adventstijd, richting de kerstdagen. Advent is uitzien, verwachten. Wat is uw, jouw diepste wens voor Kerst? Samen kunnen zijn? Een (tijdelijke) versoepeling van de coronaregels? Gezelligheid? Lekker eten? Voor één keer weer met z’n allen naar de kerk? Een persoonlijke ontmoeting met de Heere Jezus? Dat willen we toch allemaal… Tegelijk roep ik het u toe, zoals veel christenen in de eerste eeuwen deden: ‘Maranatha, onze Heere, kom!’
Er moet mij iets van het hart, deze week. Iets waar ik steeds vaker tegenaan loop. Iets dat mij pijn doet. En ik vermoed dat die pijn ook in de hemel wordt gevoeld. Dat betreft de verschillen in opvattingen onder christenen. Verschillen van inzichten die dwars door kerken en gemeenten heen lopen. Soms dwars door gezinnen en huwelijken heen. Wat kunnen we onverdraagzaam zijn naar elkaar toe. Terwijl de Heere ons in Zijn Woord juist aanspoort om verdraagzaam te zijn en elkaar vurig lief te hebben.
Naar aanleiding van de talrijke reacties op het Commentaar van vorige week zijn deze week enkele teksten uit de Bergrede voortdurend in mijn gedachten. Woorden van de Heere Jezus.
‘Ik zeg u echter dat u geen weerstand moet bieden aan de boze; maar wie u op de rechterwang slaat, keer hem ook de andere toe’ (vers 39).
‘Ik zeg u: Heb uw vijanden lief; zegen hen die u vervloeken; doe goed aan hen die u haten; en bid voor hen die u beledigen en vervolgen’ (vers 44).
Afgelopen week schreef ik in de Nieuwsbrief over de anti-Israelresoluties van de VN, die met steun van Nederland werden aangenomen. Ik sprak er schande van.
Een lezer van de Nieuwsbrief stuurde mij daarop een reactie, die mij raakte en aan het denken zette. Voor mij was het duidelijk: De Heere gebruikte deze reactie om mijn denken te corrigeren. Wellicht bent u nieuwsgierig naar die reactie. Lees dan verder.
Wij houden niet van moeilijkheden, lijden of tegenslagen. Dat doet pijn, geeft verdriet, boosheid. Wij willen het liefst voorspoed, gezondheid… Maar God is niet bang om ons door de moeilijkheden heen te laten gaan. Hij kan er Zijn speciale bedoeling mee hebben. De Bijbel is vol van voorbeelden hierover, onder meer in het leven van David.
Deze zaterdag herdenken we de Reformatie, de Hervorming. Op 31 oktober 1517 kwam Maarten Luther met zijn 95 stellingen tegen de aflaathandel in de Rooms-Katholieke Kerk: op de deur van de slotkapel in Wittenberg. Hoe staat het er ruim 500 jaar later voor in de christelijke wereld? Is het wellicht hoog tijd voor een nieuwe reformatie? Jazeker!
75 jaar na de Tweede Wereldoorlog is het eindelijk zover dat diverse kerkgenootschappen schuld gaan belijden aan de Joodse gemeenschap om het lijden dat hun in die oorlog is aangedaan. Het was hoog tijd, maar gelukkig dat het gebeurt. Richting het Joodse volk, maar ook naar de Heere toe.
‘De HEERE is mijn Herder…’ Deze woorden uit Psalm 23 hebben de eeuwen door al zeer vele gelovigen bemoedigd, in alle mogelijke situaties. En ook nu, anno 2020, te midden van de coronacrisis. Ik hoorde het van nabij. Wat een troost kan de Heere ons door zo’n Psalm schenken.
Misschien maakt u zich veel zorgen, hebt u last van angsten, bent u onrustig. Zorgen over de snelle toename van het aantal coronabesmettingen, zorgen over uw gezondheid, uw kinderen, uw man, uw vrouw, uw werk, uw financiële situatie, over de toestand in de wereld. Zorgen drukken je terneer, kunnen je depressief maken, je verlammen. Zorgen kunnen alle geestelijke vreugde uit je leven wegnemen.
De eerste zondag van oktober is de zogenaamde Israelzondag. In veel kerkdiensten wordt deze zondag daarom ook extra aandacht aan Israel besteed, in de liederen, de gebeden en de preek. En wij zingen mee (wellicht zachtjes, omdat het niet hardop mag), spreken mee, luisteren mee en bidden mee voor Israel en het Joodse volk. Daarom deze week aandacht voor de toekomst van Israel. Niet uitgebreid en allesomvattend, daar is geen ruimte voor, maar een aantal gedachten en lijnen die ik u wil meegeven.